แรงบันดาลใจ...Part4 เจ้าหญิงของฉัน
posted on 25 Feb 2010 13:28 by thainewwaveความเดิม...
หลังจากได้สะกิดใจจากคำถามเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ของเพื่อน
ฉันก็ได้คิดทบทวนกับชีวิต แล้วฟื้นฟูความใฝ่ฝันของตัวเอง
ฉันพบว่า "ครอบครัว" และ "อิสรภาพในการดำเนินชีวิต" คือสิ่งที่ฉันต้องการ
แล้วจะทำอย่างไร ฉันถึงจะได้มันมาล่ะ
...เวลาในชีวิตของคนเราไม่ได้เดินเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกา
แต่มันดำเนินไปเช่นนาฬิกาทราย
ทรายของเรากำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ในขณะที่ทรายของพ่อกับแม่ กำลังลดลงเรื่อยๆ
เพื่อมาเติมเต็มชีวิต...มาเติมเต็มทรายของเรา
ฉันไม่อยากเป็นคนหนึ่ง ที่ต้องจุดธุปต่อป้ายวิญญาณของพ่อกับแม่ แล้วบอกท่านว่า
" พ่อกับแม่คะ หนูประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วนะคะ พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง "
เพราะเมื่อถึงเวลานั้น มันก็สายไปเสียแล้ว...
ฉันขนลุกซู่... เพราะผู้พูด เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุห่างจากฉันไม่กี่ปี
'ทำไมพี่เขาถึงคิดได้มากขนาดนี้นะ'
ฉันขนลุกซู่ เพราะมันกระแทกใจ
พ่อกับแม่ ฉันกับพี่สาว และนาฬิกาทราย
เราต่างมีความรักความห่วงใยต่อกัน สมควรอย่างยิ่งที่พวกเราจะได้รักและอยู่ดูแลกันตลอดไป
แต่ความจริงของชีวิตก็ไม่เป็นเช่นนั้น
ร่างกายของคนเรามีวันหมดอายุ...
ฉันกับพี่ยิ่งเติบโต ยิ่งเข้มแข็ง พ่อกับแม่ก็ยิ่งแก่ตัว ยิ่งอ่อนแรง
ตอนที่ได้ฟังเรื่องเวลากับนาฬิกาทรายนี้ ฉันกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัย ชั้นปีที่ 2
คณะนิเทศศาสตร์
จำได้ว่าตอนเอนทรานซ์ติดเข้าที่นี่ พ่อกับแม่ดีใจมากๆ ยิ้มหน้าบานไปหลายวัน ^^
ฉันเองก็ภูมิใจมาก เพราะมันเข้าใกล้ความใฝ่ฝันของฉันที่จะได้เป็นนักข่าว
พอได้เข้ามาเรียน ฉันก้มีความสุขดี สนุกสนานดี และมีอิสระมาก...
วิชาไหนที่ชอบเรียน ก็จะตั้งใจเรียนมาก
วิชาไหนที่ไม่ค่อยชอบ ก็เข้าไปนั่งฟังเฉยๆ เหม่อลอยไปเรื่อย ไม่ก็โดดมันซะเลย
ตกเข้าช่วง midterm หรือ final จึงจับหนังสือมาอ่านอย่างบ้าคลั่ง!
intensive สุดๆ ยิ่งกว่ามาม่าต้มยำน้ำข้นเสียอีก ฮ่าฮ่า
ฉันคิด...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ประถม มัธยม ยันมหาวิทยาลัย
ฉันเป็นคนกำหนดเวลาตื่น นอน เรียน เล่น ทำงาน เองตลอด
อยากจะตื่นสายก็แค่ไปเรียนช้า (หรือโดด)
อยากจะนอนดึก ก็แล้วไง? ไม่เห็นต้องรับผิดชอบอะไรเลย
อยากจะช้อปปิ้ง ก็ใช้ไป ทีละสิบ ร้อย หลายร้อย
ตกปลายๆ เดือน จึงค่อยๆ ลูบ ATM คุณแม่รี เบาๆ
ทำไมถึงได้สบายอย่างนี้นะ ฉันทำลงไปได้ไงกันเนี่ย?
มีคนพูดว่า
"ทุกครั้งที่เรารู้สึกสบาย จงรู้ไว้เลยว่า
มีคนอย่างน้อยสองคนที่เขากำลังลำบากเพื่อเราอยู่"
ยิ่งเราสบายมาก เขาก็ยิ่งลำบากมาก... ฟังดุเป็นสมการที่สอดคล้องกันดีเนอะ
ฟังดูเจ็บปวดชอบกล...
ที่ผ่านมา ฉันทำอะไรลงไปกับคนที่ฉันบอกว่า "รักมากๆ มากเสียยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง"
ฉันคงไม่สามารถยกเหตุผลพวกมากลากไป ว่า " ก็เหมือนที่วัยรุ่นทั่วๆ ไปเป็นกัน " มาแก้ตัวได้
เพราะมันไม่ยุติธรรมกับคนที่เขาทำเพื่อฉันเลยสักนิด
จู่ๆ น้ำใสๆ ก็พาลไหล รสชาติปะแล่มๆ
ฉันในตอนนั้น เจ็บที่หัวใจมาก
ฉันหยิบเอารูปครอบครัวขึ้นมาดู ทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข สีหน้าของพ่อกับแม่อ่อนโยนมาก
แม่กับพ่อที่ขยันขันแข็ง... ตื่นแต่เช้าทุกวันไปทำงาน นอนก็ไม่ดึก เพราะท่านรู้ ท่านมีภาระในวันพรุ่งนี้มากมาย
แม่กับพ่อที่สมถะ ไม่ค่อยซื้ออะไรให้ตัวเอง เพื่อใครกัน ถ้าไม่ใช่ฉันกับพี่สาว
ฉันว่าฉันรักท่าน ฉันว่าฉันรักครอบครัวของเรา
แต่จริงๆ แล้ว ฉันทำอะไรเพื่อท่านบ้าง?
จริงๆ แล้ว ฉันเคยเสียสละอะไรบ้างไหม
... เหมือนสายใยบางๆ ผูกปลายข้างหนึ่งไว้ที่ฉัน และปลายข้างหนึ่งที่เธอ
ให้ฉันและเธอ รับรู้ถึงความ ผูกพัน
ให้รู้ทุกเวลา ว่าเธอนั้นยังมีฉัน และเธอก็มีความหมาย
เมื่อเธอร้องไห้ มีคนเสียใจ กว่าเธอ
จะยังมีฉัน ที่คอยดูแลไม่ห่าง เจ้าหญิงของฉัน ฉันยินดีทำทุกอย่าง
ไม่ว่าวันใด ที่เธออ้างว้าง ยังมีที่ว่างที่เดิม ของเธอ
ฉันหวังไว้ทุกวัน ให้วันของเธอสดใส ให้เธอได้เป็นดังหวัง
เรื่องราวทุกอย่าง ยังมีสายใย ระหว่างเรา...
รักของพ่อกับแม่ ก็ยิ่งใหญ่และมั่นคงเช่นนี้แหละนะ
ปล. ขอบคุณเพลง "เจ้าหญิงของฉัน" ของ กัปตัน ภูธเนศ
.........................................................
ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านค่ะ
น้องปูในตอนปี 2 ก็มีความคิดความอ่านเช่นนี้แล
ดูน่าหนักใจจริงๆ นะคะ
คงต้องเอาใจช่วยกันต่อไป
ปูตัวน้อยๆ ที่เสียน้ำหูน้ำตามาขนาดนี้แล้ว คงต้องได้คิดอะไรบ้างแหละน่า
แล้วพบกันค่ะ
^^
edit @ 25 Feb 2010 14:45:02 by ThaiNewWave
ชีวิตคนมันสั้น มีเพียงความรักจากพ่อและแม่เท่านั้นที่ยืนยาว
สู้ๆ นะคะ
เรามาสู้ไปพร้อมกันค่ะ
#1 By bee_jung on 2010-02-26 15:37